Günlerdir düşünüyorum unutmak nasıl bir süreç? Birinden vazgeçmek ne kadar sancılıdır, ne zaman pes ettirir? Ne zaman tak ettirir cana onsuzluk, yalnızlık?
Ya da niye unutmak ister ki insan? Tam bu düşüncelerin ortasındayım günlerdir… Sordum kalbime, niye bu unutma isteği diye… ‘Boşa mı dinliyorsun sabahtan akşama unut onu kalbimi?’ dedi… Takılmış plaklar gibi şarkı içimde. Radyoda bitse tv de onda bitse içimde… Durmadan aynı melodi… Soruyorum ben de kendime ‘Nerdeyim ben şimdi?’ İşte sorunun cevabını alınca başlıyor unutma isteği… Düşünüyorum günlerdir, bundan önce nasıl unuttum diye… Enteresan ama benim aşklarım, sevgilerim hep bir anda bitmiş. Bir sabah uyandığımda sanki hayatımda hiç ‘O’ olmamış gibi… Bütün anılar sanki izlediğim bir film sahnesi gibi… Bana ait değil,benim değil.. İşte o sabah anlıyorum ki bende ki ‘O’ bitmiş! Şarkılardan devam edelim, aylardır bir ‘eksik’ dilimde…
‘Gecelerden uykum eksik
Yüzde tebessüm’
Neyi kim için erteliyorum ki? Bendeki eksik eminim dünyanın bir yerindeki bir kişide de eksik! Ben hala inanıyorum o ruh eşi zırvalıklarına… Aşka geçmemiş hevesim, geçmemiş inancım. Ben aşka hürmet edenlerdenim… O kadar değer veririm ki belki de o yüzdendir bir anda unutmalarım… Çünkü artık hürmete hürmet edilmez, işte bunu anlayınca o sabah gelir birden… Bir sabah uyanmışımdır her şey geçenlerde izlediğim bir film sahnesinden alıntıdır. ‘O’ artık hiç benim olmamıştır, mutluluklara uğurlarım ‘O’nu! Bir anda gelir o sabah bana…Artık unut onu kalbim demeye gerek kalmamıştır…İşte bu sabah o sabahtı…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder