Aylardır bir blog açsam mı açmasam mı düşüncesi almış başını içimde devir ediyor. Gerekli mi gereksiz mi diye tartıp duruyor beyin. En sonunda kararını açmaktan yana kullandı. Bakmayın genelde pek dinlemem sözünü. Göğsümün arasında güm güm atanla pek bir sohbetteyiz :)
İşi gücü yazmak olunca insanın, yazmak nefes almak gibi, yemek yeme, su içme gibi olunca kelimelerden bir dünya yaratıyor kendine. Ben de öyle yaptım. Cümlelerim var. Kelimelerim var. Kimse tanıyamaz onlar gibi beni. Şu günlerde en çok görüştüğüm kişiler Can ve Sade. Onlar içimde her geçen gün büyüttüğüm romanımın kahramanları. Hal'i Semazen'in aşkı öyle içimi kıpırdattı ki uzun solukta görmek, izlemek istedim o aşkı. Yüreğimde haydi Cansu deyince başladım hayal etmeye. Hal'i Semazenin adı Aşk'ı Semazen oldu. Bugünlerde ortasını biraz geçti, sona kaldı bir kaç adım... İlk çocuğum olacak diyorum, içimde büyütüyorum onu. Her geçen gün biraz daha artıyor aramızdaki bağ. En büyük dileğim, bir gün hepinizin elinde romanımı görmek, aynı aşkı beraber paylaşabilmek...
Dilerim beğenirsiniz yazdıklarımı. Hep sevgiyle kalın :)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder