"O zaman nasıl yazıyorsun o cümleleri?" dedi.
"Artık aşk için yazamıyorum ki, yüreğim mezarlık gibi, acı bu kadar yoğun olunca ne bir kelam çıkyor, ne de ses... Kalem küstü, aşk öldü..." dedim...
Kaçırdık birbirimizden gözlerimizi, söz de sessizliği seçti...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder