Çocukken sevmezdim resim derslerini. Verilen ödevler için annemden, Selçuk amcamdan, Berrin teyzemden ve diğer aile üyelerinden yardım isterdim. Trt'de resim yapan bonus kafalı amcayı; Bob Ross, bizim kuşağın her çocuğu gibi bende izlerdim. Ne kolay yapıyordu öyle, ama ben elime kağıdı, kalemi, boyaları alınca hiç öyle olmuyordu. Resim yapmak benim için çöp adam çizmenin ötesine geçemedi. Cetvelle bile yamuk çizgi çizmeyi başaran biri olarak, kendimi yeteneksiz olarak adlandırıp hiç bulaşmadım bu işlere. Her sene Hıdırellez'de Hızır'a (a.s) yaptığım resimlerde çöp adamlarımla sanatımı konuşturup(!), sene içinde bir daha çizim işlerine hiç bulaşmazdım. Bu seneye kadar. Aslında her şey içimdeki gücü fark etmemle ortaya çıktı. "Size ruhumdan üfledim." dediği kullarından biriydim bende. İçimde O'nun ruhundan bir parça varken, yeteneksiz olduğumu düşünmek ne büyük haksızlıktı. Sözlüğümden ilk kaldırdığım kelime "imkansız" oldu. O gün gittim kendime şövale, tuval, yağlı boya aldım. Resim yapacaktım, kararlıydım. Sanırım Şubat ayının sonlarıydı. Yaklaşık iki aydır resim yapıyorum. Hiç bir iddiam yok, çokça amatörüm hatta, ama gücünün farkında olan bir amatör :) Tuvalin karşısına geçtiğimde zaman duruyor. Zihnimden tek bir düşünce bile geçmiyor, boşluk, yokluk. İnanın muhteşem bir deneyim. Yapamayacağımız hiç bir şey yok, yeter ki gücümüzün farkında olalım, sözlüğümüzden "imkansız" kelimesini çıkaralım.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder