TEK BİR GECE, MELODİSİ YAĞMUR

Çınlayan kahkahalar kaldı geriye. Duvarların dili olsa neler anlatır denir ya, duvar dile gelse, anlatmak istese sessizliği seçer, gülümserdi nazikçe. O geceye sessiz bir gülümseme yakışırdı, tebessümü gamzesinde saklı... Tek bir gece, melodisi yağmur. Konuşulanlardan çok sessizliğinde gizli, güneşe küs, aya dost tek bir gece.

Birinin kelimeleri vardı, birinin sessizliği. Kıyasıya yarışırdı bu iki özellikleri. Biri konuşmadan, yazmadan yaşayamazken, diğerinin söylemediği cümlelerinde saklıydı anlatmak istedikleri. 

İki farklı insan, iki ayrı uç, zıtlıklarla dolu. En başlı farklılıkları değil miydi kadın-erkek olmaları? 

Değiştirmediler birbirlerini, belki denediler ama çabuk vazgeçtiler. Olduğu gibi sevemezsen birini, kendinle aynı yaparsan devam eder miydi sevgi? Değiştirmediklerindendir belki, çabuk vazgeçtiler. Kopup gittiler. Bitmeyen bir hikayenin, biten kahramanları olmayı seçtiler.

Yüzlerinde buruk bir gülüş kaldı geriye. Tabloların dili olsa, Mona Lisa'ya benzetirdi gülüşlerini. Halleri, Mona Lisa gibi, gülümseyen ama farklı, tablo gibi içindeki sırda saklı... Tek bir gece, melodisi yağmur. Görünenlerin de değil, karanlığında manalı.

Gözleri öyle çok değmedi birbirine. Değdiği zamanları düşündü kız, önemsiz dedi içinden. Yüreğin değdiği yerde gözün de sözü kifayetsiz değil miydi?

Bir koku kaldı geriye. Yatağın en içine kadar işlenmiş, özlemin, sevginin, çözümsüzlüğün kokusu. Yatağın dili olsa, kimseyle konuşmaz sadece kızın kulağına fısıldardı. Senden başkasını misafir etmeyi bende istemedim, diye. Tek bir gece, melodisi yağmur. Güneşin sustuğu anda başladı, her gece gibi o gece de.

Birbirlerinden çok farklı bir ikisi vardı. Zıtlıkları aynaları oldu. Gördükleri, görünenlerden ayrı... Sevmek ve sevilmenin ötesindeydi düşündükleri. Sevgi olmayı istedi kız. Ne sevilmeyi bekledi, ne de sevmeyi. Tek dileği sevgi olabilmekti. Erkeğin ne düşündüğünü bilemedi, sadece hissetti ve gülümsedi...

Tek bir gece, melodisi yağmur. Geriye bu yazı kaldı...